را نداشت كه او را يارى دهد لذا به حكم اجبار ، نامه‌اى بوسيله يك نفر قاصد سريع السير و تندرو براى شير محمد خان سگوند « 1 » و ساير خوانين عالى خانى نوشت و از آنها تقاضا كرد كه عاجلا و بدون فوت وقت با سواران سگوند جهت يارى او حركت نمايد . خانه و قيطول شير محمد خان و تيره عالى خانى اين هنگام در كوه قارين بودند و چون نامه نظام السلطنه به دست شير محمد خان رسيد ، به فاصله بيست و چهار ساعت شير محمد خان و كريم خان به اتفاق پنجاه سوار زبده از كوه قارين به قلعه محمودآباد به يارى نظام السلطنه آمدند . در اين جنگ دست مير شيخ على خان ساكى كه از طرفداران جدى و دايمى نظام السلطنه بود تير خورد و باقر خسرو خان كه او هم از هواخواهان قرص و باوفاى نظام السلطنه بود به دست باقر خان پسر شيخ على خان و خواهرزاده على مردان خان بيرانوند به قتل رسيد . بعد از تاراندن بيرانوندها ، نظام السلطنه از فرصت استفاده كرد با اردوى كوچك خود كه مشتمل بود بر 25 نفر سوار ترك و عده‌اى از خوانين از قبيل مير شيخ على خان ساكى و ميرزا حبيب اللّه خان يمن الملك كمالوند و حاج على خان و رستم خان بهادر السلطان و برادرانش و جمعى از خوانين طولابى و رجب على خان نامى كه فرماندهى بيست و پنج نفر سواران ترك را به عهده داشت و عده ديگر از لرستانيان به‌طرف قريه رنگرزان - كه هم به بروجرد نزديكتر بود و مىتوانست از وجود ماژر دماره مستشار و فرمانده نيروى ژاندارمرى بروجرد و افرادش استفاده كند و از آنها استمداد نمايد و هم از نظر موقعيت نظامى مهمتر از مكان اوليه آنها بود - حركت كردند . مقارن اين احوال قافله‌اى كه امتعه و اقمشه از دزفول بار كرده بود براى اينكه از دستبرد مصون و محفوظ باشد در كنار اردوى نظام السلطنه در قريه رنگرزان مستقر شده بود . خوانين بيرانوند و رحيم خانى كه در زاغه شكست يافته بودند صبح روز بعد مجددا در قريه رنگرزان دور نظام السلطنه را محاصره كردند . از آن طرف خوانين عالى خانى ( شير محمد خان و كريم خان و غيره ) كه براى يارى نظام السلطنه آمده بودند قافله دزفول را برداشته و نظام السلطنه را در حلقه محاصره بيرانوندها و

--> ( 1 ) . چون يگانه مايه اميدوارى و تكيه‌گاه رضا قلى خان نظام السلطنه شخص فاضل خان ايلخانى بود و به واسطه زيركى و دماء زايدالوصفى كه در او سراغ داشت به يقين مىدانست كه فاضل خان همه كارها را بر وفق ميل و مرام او پيش خواهد برد . ليكن هنوز اوايل كار بود او را به قتل رسانيدند و نقشه‌هاى نظام السلطنه را نقش بر آب كردند و خود را مقصر حكومت كردند تا اين هنگام كه نظام السلطنه به آنها احتياج پيدا كرد . البته صادق خان و رحيم خانىها هم مقصر حكومت بودند .